Interview Petra Leussink

 

Petra Leussink liep van 26 mei t/m 3 juni 2018 zeven dagen over de legendarische Camino de Santiago de Compostella. Dit als onderdeel van de “Wehike2changediabetes challenge” van de Bas van de Goor Foundation. Inmiddels weer thuis, vertelt ze enthousiast over haar ervaringen.

 

Waarom heb je meegedaan aan deze wandeltocht?

Ik zag via de website van Bosman dat er een reis te winnen was, dat leek mij een mooie kans om een moeilijke tijd privé te kunnen afsluiten en even alle tijd en aandacht aan mezelf te schenken. Ik wandel graag dus wat is er mooier dan dit ook nog eens in Spanje te kunnen doen?

 

Wie waren je wandelgenoten?

We liepen de tocht met 20 Nederlanders, die allemaal voor de Bas Van de Goor Foundation liepen en ook allemaal diabetes hebben. In Spanje sloten zich nog eens 80 Spanjaarden aan die zelf diabetes hebben of mensen in hun omgeving kennen met diabetes. De Nederlandse groep liep wel elke dag samen de route.

 

Welk stuk van de pelgrimstocht heb je gelopen?

Van de Camino Frances hebben wij de eerste etappe gelopen, we zijn begonnen bij Vierge de Orisson in Frankrijk en na 7 dagen eindigden we in Logroño, Spanje.

 

Hoe heb je je voorbereid op de tocht?

Vooraf aan de tocht heb ik veel wandelingen gemaakt. Deze heb ik langzaam opgebouwd tot ik wist dat een afstand van 20 km goed te doen was. Minstens drie keer in de week maakte ik een lange afstandswandeling.

 

Waar heb je op moeten letten i.v.m. je diabetes?

Het belangrijkste tijdens alle wandelingen is het zo stabiel mogelijk houden van je bloedsuikers. Proberen te voorkomen dat je hypo’s of hypers krijgt. In de praktijk betekent dit heel veel controleren door middel van de vingerprik. Zelf gebruik ik geen sensor omdat deze niet vergoed wordt door de verzekering en omdat ik met de reguliere controle goed ben ingesteld. Ook is het belangrijk om je voeten goed in de gaten te houden. Bij enige argwaan naar mogelijk ontstane blaren werden de gevoelige plekken direct ingetapet door de arts Henk Bilo.

 

Heb je nog iets geleerd van je collega-wandelaars en/of begeleiders ?

Ik dacht dat je tijdens het wandelen de insulinepomp wel helemaal uit kon zetten, maar van Bas van de Goor (initiatiefnemer BVDGF) en Henk Bilo (arts) hoorde ik dat je altijd enige insuline in je lijf nodig hebt. Vooral om na afloop hypers te voorkomen. Daarnaast vertelde Bas dat hij zijn pomp ruim een uur voordat de activiteit afgelopen is alvast hoger zet. Dit soort details waren mij niet bekend en dan is het fijn als je hierover met andere mensen met ervaring over kunt praten.

 

Was de tocht zwaarder dan verwacht?

Achteraf is het me heel erg mee gevallen. Ik had nog wel een week willen doorlopen! Tijdens de wandelingen waren er wel eens zware momenten. Bijvoorbeeld als je een hypo had en het laatste stuk van een berg nog amper op kwam, maar dan was er altijd iemand die precies begreep hoe je je voelde en wat je nodig had.  Eén keer dacht ik even het gaat niet meer. Het was op de langste afstand en de groep was aardig uit elkaar gevallen. Op een gegeven moment liep ik helemaal alleen en zag geen Nederlanders meer voor of achter me, het was warm, m’n water raakte op en m’n mobiel viel ook nog uit. Ik wist even niet zeker meer of ik wel de juiste afslag had genomen. Wat nu als ik verdwaal dacht ik heel even. Maar toen bedacht ik dat ze me vast snel zouden missen in de groep en besloot maar even pauze te nemen. Een paar minuten later zag ik een andere groepsgenoot achterop komen en uiteindelijk zijn we samen verder gewandeld.

 

Loop je volgend jaar weer mee?

Als het kan ga ik volgend jaar weer heel graag mee. Naast nieuwe diabetesinzichten heeft het mij persoonlijk ook veel gebracht. Ik kwam met hernieuwde energie weer thuis!

 

Geef uw reactie

Image CAPTCHA
Vul de karakters in die weergegeven worden in het plaatje.