Blog: Toen brak het zweet me uit..

 

Heel soms komt het voor dat ik mijn insuline vergeet als ik van huis ga. Dan race ik snel terug om mijn diabetestasje met insulinepen, injectienaalden, glucosescanner en druivensuiker op te halen. Vandaag liep het anders. Na een lange autorit, vertraagd door een rommelige ochtend met de kinderen, kom ik gehaast aan bij de idyllische locatie van mijn opleiding op het platteland in de Achterhoek. Blij dat ik nog net voor de start van een cappuccino kan genieten, plof ik neer in één van de stoelen in de kring. Dan slaat mijn hart over en breekt het zweet me uit. Ik ben mijn diabetestasje vergeten!

 

Een dag zonder insuline

Sinds ik diabetes heb is een dag zonder insuline één keer eerder voorgekomen. Toen had ik er heel bewust voor gekozen. Dat was de dag dat ik deelnam aan de Vasaloppet, de beroemdste langlaufmarathon ter wereld die wordt gehouden in Zweden. In deze marathon van 90 kilometer heb ik twaalf uur onafgebroken gelanglauft op alleen langzame koolhydraten én zonder insuline.

 

Naar de apotheek of niet?

Maar vandaag was het een lange dag met stilzitten, zelfgebakken lekkers tijdens de koffiepauzes en een uitgebreide lunch. Opzoek naar een apotheek en een belangrijk deel van de cursus missen of kijken hoe dit te overleven zonder? Ik besloot het laatste te kiezen. Het werd een dag met water, thee, komkommer en sla. Op zich best vervelend als alle deelnemers uitgebreid genieten van al het lekkers en ik het zoveelste stukje komkommer in mijn mond stop. Toen ik ’s avonds met een knorrende maag thuis kwam, had ik een glucosewaarde van 13.8. Niet slecht gezien de omstandigheden.

 

Fantaseren over een leven zonder diabetes

Die trainingsdag in de Achterhoek was confronterend omdat ik dan voel hoe afhankelijk ik van mijn medicijnen ben. Soms fantaseer ik wat ik zou doen als ik geen diabetes meer zou hebben. Dan zou ik als eerste een hele zak paprika chips in mijn eentje leegeten. Ik stel deze vraag ook wel eens aan mensen met diabetes die ik coach in mijn praktijk. Dan komt er vaak het verlangen naar veel bier, snacks en taart ter sprake. Een jonge vrouw zei eens dat ze als eerste naar Schiphol zou gaan om een reis te maken met alleen haar paspoort en creditkaart op zak. Het ultieme verlangen om vrij en onafhankelijk te zijn. Daar droom ik ook van!

Reacties(2)

Hoi Brigiet, Zo herkenbaar, heerlijk om te lezen. Groetjes, Monique

Leuk om te horen Monique!! Groetjes Brigiet

Geef uw reactie

Image CAPTCHA
Vul de karakters in die weergegeven worden in het plaatje.